Gaming
 

Burning Legion

Z WoWWiki

(Przekierowano z Płonący legion)
Neutral The Burning Legion
Lider(zy) Kil'jaeden the Deceiver podczas nieobecności Mrocznego Tytana Sargerasa
Pozostali liderzy Mephistroth, Azgalor, Kael'thas Sunstrider, Kazzak the Supreme
Populacja prawdopodobnie liczy miliony członków
Rasy Grafika:IconSmall_Eredar_Male.gifGrafika:IconSmall_Eredar_Female.gif Man'ari Eredar
Grafika:IconSmall_Dreadlord.gif Upiorni Władcy
Grafika:IconSmall_PitLord.gif Panowie Otchłani
Grafika:IconSmall_Doomguard.gif Strażnicy Zguby
Grafika:IconSmall_Mo'arg.gif Mo'arg
Grafika:IconSmall_Shivarra.gif Shivarra
Grafika:IconSmall_Gronn.gif Gronn
Infernale
śmiertelni poplecznicy i wiele spaczonych gatunków
Siedziba Argus (prawdopodobnie)
Inne stolice Xoroth (prawdopodobnie)
Główny język ereduński
Pozostałe języki demoniczny


Sargeras

Płonący legion (Burning Legion) to organizacja złożona z demonów. Stworzona została przez Mrocznego Tytana Sargerasa. Jest jedną z pięciu głównych sił ścierających się w Azeroth i Draenorze - pozostałe to Horda, Sojusz, Plaga i Illidari.

Płonący legion to wielka horda demonów i przeklętych stworzeń, szukająca zniszczenia dla wszelkich oznak porządku. Atakowali świat Azeroth trzykrotnie, za każdym razem atak kończył się porażką. Warto dodać, że Azeroth to jedyny świat, który oparł się sile Płonącego Legionu.

Miejsce Sargerasa zajął Kil'jaeden i założył siedzibę legionu w Xoroth.


Spis treści


[edytuj] Historia

[edytuj] Geneza

Tytani, stwórcy porządku we wszechświecie, zdawali sobie sprawę z zagrożenia dla ich dzieła ze strony złych bytów żyjących w Wirującej Pustce. Te demoniczne istoty żyły tylo po to, by pożerać witalne energie wszechświata. Z czasem demony rozpoczęły budowanie dróg do światów Tytanów. Ci wybrali najpotężniejszego wojownika spośród siebie, Sargerasa, by był ich pierwszą linią obrony. Stworzony z brązu dumny Sargeras wypełniał swe ciężkie zadanie przez niezliczone tysiąclecia, wypatrując i niszcząc demony, gdzie tylko je mógł napotkać. W ciągu eonów Sargeras napotkał dwie potężne rasy demonów, obie nastawione na zyskiwanie energii i władzy nad wszechświatem. Mimo że niemal niewyczerpywalne siły Sargerasa były znacznie większe, niż potęga demonów, był on wielce zaniepokojony przez zepsucie i zło pożerające wszystko na swej drodze. Nie mogący sobie poradzić z takim ogromem nieprawości potężny Tytan osunął się na krawędź rozpaczy i depresji.

W tym stanie wewnętrznego niepokoju, Sargeras był zmuszony do konfrontacji z kolejną grupą nastawioną na zburzenie porządku stworzonego przez Tytanów, Nathrezimami. Ta mroczna rasa wampirycznych demonów (znana również jako upiorni władcy) podbiła wiele zamieszkałych światów poprzez opętanie ich mieszkańcow i otulenie ich cieniem. Złośliwi i okrutni upiorni władcy kierowali przeciwko sobie całe narody poprzez zasiewanie w nich ziaren nienawiści i nieufności. Sargeras bez większych problemów pokonal Nathrezimów, jednakże ich zepsucie odcisnęło na nim głębokie piętno.

Gdy wątpliwości i rozpacz zniewoliły zmysły Sargerasa, stracił on wszelką wiarę nie tylko w swoją misję, ale też w wizję uporządkowanego wszechświata. W końcu odkrył, że wizja porządku jest ułudą, a chaos i bezprawie są jedynymi absolutami w mrocnzym, samotnym wszechświecie. Jego towarzysze próbowali wykazać błąd jego rozumowania i uspokoić szalejące emocje, jednak określił ich optymistyczne wizje jako utpię. Opuszczając szeregi Tytanów na zawsze, Sargeras udał się na poszukiwanie własnego miejsca we wszechświecie. Mimo że Panteon był pogrążony w smutku po jego odejściu, Tytani nigdy nie przewidzieli, jak daleko posunie się ich stracony brat.

Nawet tytaniczne ciało Sargerasa zostalo przekształcone przez spaczenie, które skaziło jego niegdyś dobre serce. Jego oczy, włosy i broda zapłonęły ogniem, a błyszcząca metalicznie brązowa skóra rozerwała się, by odkryć nieskończony pożar trawiącej go nienawiści.

Z biegiem czasu szaleństwo pochłonęło resztki cnót i dumnego ducha Sargerasa, który uwierzył, iż to Tytani byli odpowiedzialni za fiasko planu stworzenia. Decydując się w końcu na odwrócenie ich prac we wszechświecie, obmyślil niepowtrzymaną armię, która skąpie wszechświat we krwi. W swym gniewie Sargeras rozbił więzienia Nathrezimów i wszystkich innych demonicznych ras, które zniewolił w czasach swej służby, by wypuścić czyste zło na wolność. Istoty te ukorzyły się przez nieskończonym gniewem mrocznego Tytana i zadeklarowały się służyć mu w jakikolwiek okrutny sposób będą mogły. Tak powstała niepokonana armia Sargerasa - Płonący Legion.

Na planecie Argus Sargeras odnalazł armię, której szukał - eredarow, rasę wysoce inteligentnych istot z naturalnym talentem do wszelkich aspektów magii. Z szeregow tych potężnych stworzeń Sargeras wybrał dwóch czempionów, by dowodzili oni jego demoniczną armią zniszczenia. Kil'jaeden Zwodziciel został wybrany, by odnaleźć najmroczniejsze rasy wszechświata i wcielić je w szeregi sił Sargerasa. Drugi czempion, Archimonde Plugawiciel został wybrany do poprowadzenia niezliczonych armii Sargeras przeciwko tym, którzy chcieliby się oprzeć woli Tytana.

Pierwszym krokiem Kil'jaedena bylo zniewolenie wampirycznych upiornych władców. Nathrezimowie zostali jego osobistymi wysłannikami we wszechświecie i znajdywali radość w odnajdywaniu prymitywnych ras dla swego pana, spaczaniu ich i wcielaniu w szeregi armii. Pierwszym spośród upiornych władców był Tichondrius Mroczny. Służył on Kil'jaedenowi jako doskonały żołnierz i zgodził się zanosić ognistą wolę Sargerasa do najciemniejszych zakątków wszechświata.

Potężny Archimonde również stworzył siatkę swoich agentów. Powołując okrutnych panów otchłani i ich barbarzyńskiego przywódcę, Mannorotha Niszczyciela, Archimonde chciał stworzyć elitę wojowników, która zniszczy wszelkie życie.

Gdy Sargeras obejrzał swoje armie zjednoczone i gotowe na każdy rozkaz, wysłał gniewne sily na pustkowia Wielkiej Ciemności. Nadał swojej armii nazwę Płonącego Legionu. Do dziś nie wiadomo, ile światów strawiła ich przeklęta Płonąca Krucjata.

Jeśli chodzi o daty, to ciężko określić konkretny okres powstania Legionu. Nasycenie mocą Smoczych Aspektów datowane jest na okolo 64,000 lat temu, przy czym większość badaczy się zgadza, że stało się to po upadku Sargerasa. Jednakże rozłam wśród eredarów datuje się na 25,000 lat temu, więc 39 tysięcy lat później. Wprowadza to zamęt, gdyż eredarowie ani Nathrezimowie (najważniejsi członkowie Legionu) nie mogli przyłączyć się długo po założeniu Legionu. Inna teoria głosi, iż Legion został założony po rozbiciu wśród eredarów, 25 tysięcy lat temu, a nie od razu po upadku Sargerasa 39,000 lat wcześniej. W innych światach założenie Legionu skrywa tajemnica.

[edytuj] Pierwsza Inwazja

Główny artykuł: Wojna Starożytnych

Wiele tysięcy lat temu (10,000 lat przed wydarzeniami znanymi z Warcraft I) Płonący Legion zainteresowal się światem Azeroth poprzez nieuważne używanie magii. Wysoko Urodzone nocne elfy pod przywództwem królowej Azshary i jej doradcy Xaviusa prowadzili niebezpieczne eksperymenty mające na celu wyzwolenie coraz większej i większej energii ze Studni Wieczności, źródła magicznej energii w Azeroth.

Nierozważne użycie magii przez wysoko urodzonych wysyłało fontanny energii ze Studni Wieczności do Wiekiej Ciemności. Te emanacje zostały przechwycone przez okropne obce umysły. Sargeras - Wielki Wróg wszystkiego, co żywe, Niszczyciel Światów - wyczul te fluidy i skierował się ku ich źródłu. Szpiegując młody świat Azeroth i widząc w Studni Wieczności nieskończone źródlo magicznej energii, w Sargerasie obudził się niezaspokojony głód. Wielki mroczny bóg Nienazwanej Czeluści zdecydował się zniszczyć kiełkujący świat i przejąć jego energię.

Sargeras zebrał niezliczone armie Płonącego Legionu i skierował je ku niczego nie podejrzewającemu Azeroth. Legion składał się z milionów okrutnych demonów, wyrwanych z najdalszych zakątków wszechświata, wszystkich głodnych chwały i podboju. Adiutanci Sargerasam ArchimondePlugawiciel i Mannoroth Niszczyciel przygotowali swoje piekielne wojska do natarcia.

Królowa Azshara, opanowana całkowicie przez magiczną ekstazję, padła ofiarą mocy Sargerasa i zgodziła się stworzyć mu wejście do jej świata. Nawet jej wysoko urodzeni słudzy zaczęli wyznawać Sargerasa jako boga. By pokazać lojalność wobec Legionu, Wysoko Urodzeni wspomogli królową w stworzeniu potężnego, wirującego portalu w wodach Studni Wieczności.

Gdy przygotowania zostały zakończone, Sargeras rozpoczął swoją inwazję na Azeroth. Demony - wojownicy wdarli się do świata poprzez Studnię Wieczności i oblegli pogrążone we śnie miasta nocnych elfów. Prowadzony przez Archimonde'a i Mannorotha Legion rozprzestrzenił się po krainach Kalimdoru, zostawiając za sobą tylko popiół i smutek. Demoniczni czarnoksiężnicy wezwali płonące infernale, które spadały z nieba jak piekielne meteoryty na dumne wieże świątyń Kalimdoru. Grupa płonących, kąpiących wszystko we krwi zabójców znanych jako Strażnicy Zguby szli przez pola Kalimdoru, mordując wszystko i wszystkich na swojej drodze. Sfory dzikich, demonicznych piekielnych ogarów żerowały na porzuconych trupach. Mimo że dzielni wojownicy Kaldorei zostali skrzyknięci do obrony ich starożytnej ojczyzny, byli zmuszeni się cofać cal po calu, spychani przez gniew nawały Legionu.

Na barki Malfuriona Stormrage spadła opieka nad pozbawioną przywództwa ludznością. Stormrage, którego własny brat, Illidan, praktykował magię Wysoko Urodzonych, był załamany rosnącym zepsuciem wśród wyższych sfer społeczeńśtwa. Przekonując Illidana do porzucenia jego niebezpiecznych praktyk, Malfurion wyruszył na poszukiwanie Cenariusa, by poprosić o pomoc. Piękna młoda kapłanka, Tyrande Whisperwind, zgodziła się towarzyszyć braciom w imię Elune. Mimo że zarówno Malfurion, jak i Illidan darzyli szczerą miłością idealistyczną kapłankę, serce Tyrande należało tylko do Malfuriona. Illidana bolał romans jego brata z Tyrande, jednak wiedział, że ból ten jest niczym w porównaniu z bólem, który wywoływało uzależnienie od magii.

Illidan, który zmagał się z rządzą coraz większej mocy, przegrywał walkę o kontrolę nad ponowym opanowaniem energii Studni. Jednak dzięki cierpliwości Tyrande był w stanie się opanować, podczas gdy tajemniczy półbóg Cenarius, który zamieszkiwał uświęcone księżycowe pola na dalekiej Górze Hyjal, zgodził się wspomóc nocne elfy w poszukiwaniu starożytnych smoków, które możnaby spróbować nakłonić do pomocy. Smoki, prowadzone przez wielką czerwoną Alexstraszę, zgodziły się wysłać swe potężne stada do walki z demonami i ich piekielnymi władcami.

Cenarius, wzywając duchy zaklętych lasów, poprowadził armię starożytnych drzewoludzi przeciwko Legionowi w gniewnym lądowym natarciu. Gdy armie nocnych elfów otoczyły świątynię Azshary i Studnię Wieczności, wybuchł gigantyczny konflikt. Mimo siły nowych sojuszników Malfurion i jego przyjaciele zauważyli, że nie są w stanie pokonać Legionu przy użyciu tylko śmiertelnych sił.

Gdy bitwa toczyła się wokół stolicy, Azshara z niecierpliwością czekała przybycia Sargerasa. Pan Legionu przygotowywał przejście przez Studnię Wieczności, by wkroczyć do ogarniętego konfliktem świata. Gdy niewyobrażalnie wielki cień zbliżył się do powierzchni Studni, Azshara zebrała najpotężniejszych z Wysoko Urodzonych. Tylko przez połączenie ich mocy w jednym zogniskowanym zaklęciu byliby oni w stanie stworzyć na tyle wielką bramę, by Sargeras mógł się przez nią przecisnąć.

Malfurion dostrzegł, iż Studnia Wieczności jest w jakiś sposób związana z obecnością demonów i przekonywał towarzyszy, że musi zostać zniszczona. Inni, wiedząc, że Studnia była źródłem ich nieśmiertelności i mocy, byli przerażeni tą propozycją. Jednak Tyrande dostrzegła mądrość w teorii Malfuriona, więc przekonała Cenariusa i jego towarzyszy do szturmu na świątynię Azshary i znalezienia sposobu na zamknięcie Studni na dobre.

Wiedząc, że zniszczenie Studni zniweczy jego plany w posiąściu gigantycznej energii magicznej, Illidan egoistycznie opuścił towarzyszy i wyruszył ostrzec Wysoko Urodzonych o planie Malfuriona. Przez szaleństwo sprowadzone przez głód magii, jak i romans brata z Tyrande, Illidan nie czuł żalu, gdy zdradzał Malfuriona i sprzymierzał się z Azsharą. Nie patrząc na nic, Illidan przysiągł bronić mocy Studni wszelkimi możliwymi sposobami.

Malfurion, zdruzgotany odejściem brata, poprowadził kompanów do świątyni Azshary. Jednak gdy wdarli się do głównej komnaty audiencyjnej, znaleźli tam Wysoko Urodzonych w trakcie ostatecznej mrocznej inkantacji. Wspólne zaklęcie stworzyło niestabilny wir mocy wewnątrz niespokojnych wód Studni. Gdy straszny cień Sargerasa zbliżał się do powierzchni, Malfurion i jego przyjaciele rzucili się do ataku.

Azshara, ostrzeżona przez Illidana, była gotowa na taką ewentualność. Niemal wszyscy towarzysze Malfuriona polegli powaleni mocą szalonej królowej. Tyrande, próbująca zaatakować Azsharę od tyłu, została złapana przez strażników. Mimo że sobie z nimi poradziła, to odniosła okrutne rany. Gdy Malfurion dostrzegł ukochaną ledwie słaniającą się na nogach, wpadł w morderczy szał i zdecydował się zakończyć życie Azshary.

Gdy bitwa trwała na zewnątrz i wewnątrz świątyni, Illidan wyszedł spośród ceni niedaleko brzegów wielkiej Studni. Tworząc zestaw specjalnych fiolek, nocny elf uklęknął i napełnił każdą z nich szemrzącą wodą Studni. Czując, że demony zmiażdżą cywilizację nocnych elfów, zdecydował się ukraść świętą wodę i zatrzymać jej energię dla siebie.

Pojedynek między Malfurionem a Azsharą wprowadził w stan chaosu zaklęcie Wysoko Urodzonych. Niestabilny wir wewnątrz Studni eksplodował i zapoczątkował katastroficzny ciąg wydarzeń, które zmieniły obraz świata na zawsze. Potężna eksplozja zatrzęsła świątynią i wyzwoliła silne drgania, rozrywające ziemię. Gdy okropna bitwa między Legionem a sprzymierzeńcami nocnych elfów trwała w i nad zniszczonym miastem, rozchwiana Studnia Wieczności zapadła się w sobie. Eksplozja, jakiej nikt jeszcze nie oglądał, wstrząsnęła ziemią i podpaliła niebiosa (zobacz Wielkie Rozbicie).

Gdy siła implozji Studni wstrząsnęła kośćmi świata, morza rzuszyły, by zapełnić dziurę powstałą w ziemi. Niemal osiemdziesiąt procent masy lądowej Kalimdoru zostało zniszczone, zostawiając tylko kilka oddzielnych kontynentów otaczających nowe, szalejące morze. W centrum nowego akwenu, gdzie stała niegdyś Studnia Wieczności, powstała gigantyczna burza gniewu żywiołów i chaotycznej energii. Ta okrutna blizna, znana jako Malstrom, nigdy nie zaprzestanie się obracać. Pozostanie wiecznym przypomnieniem okropnej katastrofy... i ery, która została na zawsze stracona.

Jakimś tajemniczym sposobem Azshara i jej Wysoko Urodzeni uratowali się z kataklizmu. Okrutnie poranieni i wypaczeni przez moce, które wyzwolili, Azshara i jej poplecznicy zostali ciśnięci na dno szalejącego morza. Przeklęci - przemienieni - przybrali nowe kształty i zostali odrażającymi wężowymi nagami. Azshara sama rozrosła się na skutek gniewu i nienawiści, stając się gigantycznym monstrum, emanując okrucieństwem, które nosi w sobie. Tam, na dnie Malstromu, nagi zbudowały sobie nowe miasto, Nazjatar, z którego odbudowują swoją potęgę. Minie ponad dziesięć tysięcy lat, anim nagi objawią swoje istnienie światu.

[edytuj] Druga inwazja

Przez długie lata, od porażki z ręki Malfuriona Stormrage, Legion obserwował i wypatrywał odpowiedniej chwili do drugiej proby podboju Azeroth. Kil'jaeden otrzymał rozkazy zaplanowania drugiej inwazji na Azeroth i chciał zagwarantować Legionowi sukces. Zdecydował, że potrzebna będzie nowa siła, by osłabić obrony Azeroth, zanim nastąpi właściwa inwazja.

Mniej więcej w tym czasie Kil'jaeden odkryl świat Draenor i jego dwie rasy, szamanistyczny, oparty na strukturze klanowej naród orków, oraz pokojowych draenei, którzy w rzeczywistości byli jego pobratymcami, którzy nie poddali się władzy Legionu. Kil'jaeden wybrał orków, rasę stworzoną do wojny, jako idealne narzędzie dla Legionu. Przez podporządkowanie sobie starszego szamana Ner'zhula, był on w stanie zainicjować ciąg wypadków, które miały doprowadzić do zniewolenia orków przez Legion. Ostateczny akord zabrzmiał, gdy Kil'jaeden zaaranżował spotkanie orczych wodzów z Mannorothem. Na tym spotkaniu orkowie zostali przekonani do wypicia krwi Mannoroth, przyjmując od niego rządzę krwi i okrucieństwo.

Orkowie próbowali najechać Azeroth dwukrotnie poprzez Mroczny Portal. Jednakże żyjący tam ludzie walczyli z niemałą wprawą i determinacją. Podczas tego konfliktu straty były ogromne po obu stronach. Pod koniec drugiej wojny, Sojusz Lordaeron pokonał orkow, a ich ojczysty świat został zniszczony podczas próby ucieczki Ner'zhula przez inny międzywymiarowy portal (Zobacz Warcraft II: Beyond the Dark Portal). Ocaleli orkowie zostali zamknięci w licznych obozach internwania.

Po porażce orków, Kil'jaeden zdecydował się stworzyć nową siłę, która zwycięży tam, gdzie orkowie nie mogli. By tego dokonać, pojmał on Ner'zhula i przemienił go w Króla Lisza. Zamykając jego esencję w Tronie Mrozu, wielkim bloku lodowym, Kil'jaeden cisnął Króla Lisza do Azeroth, gdzie rozbił się na mroźnym kontynencie Northrend. Zadaniem Króla Lisza było przygotowanie Azeroth do inwazji poprzez wyzwolenie Plagi Nieumierania. Tym sposobem narodziła się Plaga.

Gdzie orkowie przegrywali, Plaga radziła sobie świetnie. W ciągu kilku miesięcy Wschodnie Królestwa zostały rozbite. Każdy żołnierz czy zwykły mieszkaniec, który zapadł na Plagę, rodził się na nowo jako nieumarły wojak Króla Lisza. W końcu nadeszła pora powrotu Legionu.

Słudzy Plagi byli w stanie przyzwać samego Archimonde'a, by poprowadził natarcie. Wraz z nim przybyły liczne demony z Legionu. Druga inwazja ostatecznie się rozpoczęła. Siły Legonu opanowały Wschodnie Królestwa i krótko potem przybyły na wybrzeża Kalimdoru, domu ich dawnego wroga, nocnych elfów.

Celem Legionu było pochłonięcie Drzewa Świata rosnącego na Górze Hyjal, które zawierała esencję wszystkiego, co żywe w Azeroth i było źródłem nieśmiertelności nocnych elfów. W ostatecznej bitwie sojusz ludzi, orków i nocnych elfów starł się w desperackiej bitwie z siłami Archimonde'a, podczas gdy Malfurion Stormrage poddał samo Drzewo Świata ostatecznemu druidyckiemu rytuałowi. Ostatecznie Malfurion dał znak, że jest gotów i Legion został dopuszczony do celu... Drzewo Świata stało przed Archimondem. Gdy demon dotknął drzewa i zaczął się żywić jego magią, Malfurion wyzwolił zaklęcie. Drzewo Świata wyzwoliło całą swoją energię przeciwko Archimonde'owi, niszcząc zarówno siebie, jak i demona. Wybuch zniszczył samo Drzewo, jak również spustoszył szczyt Hyjal. Legion został po raz kolejny pokonany, lecz ceną za to była nieśmiertelność nocnych elfów.

Po śmierci Archimonde'a Kil'jaeden przejął pełnię władzy w Legionie.

Liczby: Sekcja nocnych elfów w podręczniku do Warcrafta III mówi, że Płonący Legion składał się z miliona demonów, podczas gdy sekcja Legionu mówi, że jego zastępy były nieskończone. Dzisiejsza liczba członków Legionu nie jest znana.

[edytuj] Próba Trzeciej Inwazji

Po fiasku wyprawy Illidana mającej na celu zniszczenie Tronu Mrozu, Kil'jaeden wysłał siły do Outland, by go zniszczyć. Jednakże siły Illidana okazaly się być równie silne, jak Legion, przez co demon nie mógł wywrzeć swojej zemsty. Podczas inwazji na Outland Legionowi udało się otworzyć Mroczny Portal i wysłać żołnierzy do Azeroth pod dowództwem Wysokiego Lorda Kruula. Srebrnemu Świtowi udało się utrzymać obszar otaczający portal, zanim dotarło wsparcie ze strony Przymierza i Hordy. Od tego czasu udało się zepchnąć demony z powrotem do Outland, a bitwa teraz toczy sięna Schodach Przeznaczenia. Inwazja Kil'jaedena zakończyła się fiaskiem, jednakże niewielu wiedział co planował on jeszcze...

Kil'jaeden jeszcze nie powiedział ostatniego słowa i znalazł sobie nowego pupila w postaci księcia Kael'thasa Sunstridera. Po jego porażce w Forcie Burz, Kael stał się jeszcze bardziej głodny magii i posłuszny Płonącemu Legionowi, który podjął kolejną próbę najazdu i zdobycia Azeroth. Kil'jaeden przywrócił Kael'thasa do życia i przywrócił mu jego moce demonicznymi sposobami, jak również natchnął wielu jego sojuszników swoją mocą. Kael'thas wysłał swoich nowych elfów spaczonej krwi do Silvermoon, gdzie pojmali M'uru z rąk ludu Kaela, by przewieźć go do Słonecznej Studni. Kael'thas odkrył, że energia zniszczonej kilka lat wcześniej Słonecznej Studni przetrwala w postaci ludzkiej dziewczyny Anveeny, więc została ona pojmana i przewieziona do Studni, gdzie Kael'thas planował z pomocą jej energii na nowo rozpalić Słoneczną Studnię, by sprowadzić swego pana Kil'jaedena do Azeroth, jak również zapewnić sobie nieskończoną moc. Jednakże interwencja niebieskiego stada smoków i licznych śmiertelnych bohaterów z Azeroth zniweczyła jego plany. Kael'thas zginął raz na zawsze na Tarasie Mistrzów, co położyło kres planom Kil'jaedena, by przeniknąć do Azeroth. Anveena poświęciła samą siebie, by osłabić Kil'jaedena, by bohaterowie walczący z nim mogli go ostatecznie pokonać i odesłać z powrotem przez Słoneczną Studnię. Po bitwie przy Słonecznej Studni, Velen użył to, co zostało z "ciała M'uru, by rozpalić na nowo Słoneczną Studnię, chroniąc krwawe elfy od ich uzależnienia od magii demonów i pozwalając im znowu zgłębiać tajniki mocy Światła.

[edytuj] Główne rasy Demonów

[edytuj] Panowie Legionu

Imię Miejsce Przebywania
DarkTitan male Sargeras (Nieśmiertelny) Nieznane
Image:IconSmall Archimonde.gif Archimonde (Martwy) Szczyt Hyjal
Image:IconSmall Kil'jaeden.gif Kil'jaeden Płaskowyż Słonecznej Studni
Image:IconSmall PitLord.gif Mannoroth (Zabity przez Groma Hellscreama) Nieznane
Image:IconSmall Dreadlord.gif Tichondrius (Zabity przez Illidana Stormrage) Nieznane
Image:IconSmall Dreadlord.gif Anetheron (Zabity podczas Bitwy o Górę Hyjal) Nieznane
Image:IconSmall Dreadlord.gif Mephistroth Nieznane
Image:IconSmall PitLord.gif Azgalor (Zabity podczas Bitwy o Górę Hyjal) Nieznane

[edytuj] Ważni dowódcy i sprzymierzeńcy

[edytuj] Dawni sojusznicy Legionu

  • Naga female Królowa Azshara, dawniej uważająca się za "narzeczoną" Sargerasa, była prawdopodobnie natchniona przez Stare Bóstwa, by stać się Imperatorową Nazjataru, prekursorką wężowych nag.
  • Orc male Ner'zhul, starszy szaman odpowiedzialny a założenie Hordy (później przekształcony przez Kil'jaedena w Króla Lisza), który otwarcie zdradził Legion po Bitwie o Górę Hyjal i - mimo prób zniszczenia go podejmowanych przez Illidana - pozostaje władcą nieumarłej Plagi.
  • Image:IconSmall Arthas.gif Arthas Menethil, podążał za instrukcjami upiornego władcy Tichondriusa. Wziął udział w przyzywaniu Archimonde'a. Później wsparł Króla Lisza w wygnaniu Legionu. Obecnie jest scalony z Królem Liszem.
  • Image:IconSmall Lich.gif Kel'Thuzad, nekromanta, który wsparł Króla Lisza w szerzeniu Plagi, został wybrany jako przyzywający Archimonde'a do Azeroth. Jednakże szczątki Kel'Thuzada pozostały na zawsze wierne Królowi Liszowi, nawet po śmierci, i jest on jednym z najpotężniejszych jego adiutantów.
  • Image:IconSmall Illidan.gif Illidan Stormrage, dawny sojusznik Płonącego Legionu, był niezaprzeczalnym Władcą Outland, do czasu prawdopodobnej śmierci.

[edytuj] Hierarchia dowodzenia Legionu

Źródło „http://pl.wow.wikia.com/wiki/Burning_Legion”